PRAWO

komornik wschód

Linki:

Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji

Kodeks postępowania cywilnego

Komornik działa zgodnie z wnioskiem wierzyciela. Wniosek ten wiąże komornika.
Art. 804 kpc – komornik nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Oznacza to, że komornikowi nie wolno oceniać zarzutów o charakterze merytorycznym, dotyczących istnienia obowiązku, który jest treścią świadczenia przyznanego w tytule wykonawczym. Zakaz ten jest bezwzględny i nieodwołalny.
Komornik bada tytuł wykonawczy jedynie pod względem formalnym. Sprawdza zatem, czy pochodzi on od organu uprawnionego do wydania tytułów egzekucyjnych oraz czy został zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

UWAGA: Jeżeli dłużnik podniesie zarzut spełnienia świadczenia, komornik zwraca na ten fakt uwagę wierzycielowi. O tym, czy mimo to ma prowadzić w dalszym ciągu egzekucję zdecyduje wierzyciel. Jego wniosek wiąże komornika. Dłużnik w takim wypadku dysponuje jedynie ochroną przewidzianą w art. 840 kpc, zatem może wytoczyć powództwo o uchylenie lub ograniczenie wykonalności tytułu wykonawczego.


WNIOSEK EGZEKUCYJNY

Wniosek egzekucyjny winien zawierać następujące elementy:

  1. oznaczenia komornika, do którego jest skierowany, podania imion i nazwisk lub nazw stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,
  2. oznaczenia rodzaju pisma,
  3. podania osnowy wniosku lub oświadczenia oraz dowodów na poparcie przytoczonych okoliczności,
  4. podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika,
  5. wymienienia załączników,
  6. wskazanie świadczenia, które ma być spełnione,
  7. wskazanie sposobu egzekucji,
  8. do wniosku lub żądania należy dołączyć tytuł wykonawczy w oryginale.

Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Nadanie tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności jest zezwoleniem na przeprowadzenie egzekucji, czyli na zastosowanie przymusu państwowego w tym postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie istniejącego tytułu egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy daje podstawę do prowadzenia egzekucji z całego majątku dłużnika, jeżeli klauzula nie zawiera ograniczenia w tym zakresie.

Wskazanie świadczenia polega na opisaniu obowiązku dłużnika wynikającego z tytułu wykonawczego, czyli np. zapłaty kwoty, wydania rzeczy, opróżnienia lokalu. Wskazując na wydanie rzeczy, trzeba ją dokładnie opisać poprzez podanie wszystkich jej cech oraz w miarę możliwości numerów seryjnych, miejsca położenia.

Poprzez podanie sposobów egzekucji wierzyciel obowiązany jest do wskazania składników majątku, z których ma zostać przeprowadzona egzekucja. Sposobami egzekucji świadczeń pieniężnych są:
  • egzekucja z ruchomości,
  • egzekucja z wynagrodzenia za pracę,
  • egzekucja z rachunków bankowych,
  • egzekucja z innych wierzytelności,
  • egzekucja z innych praw majątkowych,
  • egzekucja z nieruchomości,
  • egzekucja z ułamkowej części nieruchomości i użytkowania wieczystego,
  • egzekucja ze statków morskich.

Warunkiem koniecznym skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości jest wskazanie nieruchomości, podanie numeru księgi wieczystej i sądu wieczystoksięgowego, który prowadzi księgę wieczystą tej nieruchomości. W przypadku własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego wymagane jest wskazanie właściwej spółdzielni mieszkaniowej prowadzącej zbiór dokumentów.

Aby przyspieszyć przeprowadzenie egzekucji wierzyciel winien podać znane mu informacje o dłużniku np.:
  • dane identyfikujące dłużnika takie jak numer PESEL, NIP, REGON (jeżeli prowadzi działalność gospodarczą), datę urodzenia, imiona rodziców itp. - w przypadku osób fizycznych, natomiast w przypadku osób prawnych – numer NIP, REGON, KRS;
  • konkretne składniki majątkowe dłużnika (miejsca pracy, nazwy banku dłużnika, wskazanie wierzytelności, pojazdu mechanicznego lub nieruchomości);
Wierzyciel we wniosku egzekucyjnym winien wskazać adres zamieszkania dłużnika. Nie musi być on równoznaczny z miejscem zameldowania.

Należy pamiętać, że od prawidłowości sformułowania wniosku egzekucyjnego zależy niejednokrotnie skuteczność i szybkość przeprowadzenia egzekucji.


PEŁNOMOCNICTWA

Zgodnie z art. 89 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie.


KOSZTY EGZEKUCYJNE

Zgodnie z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji wśród kosztów związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego możemy wyróżnić wydatki gotówkowe oraz opłaty egzekucyjne.

Wydatki gotówkowe
Komornik tutejszej kancelarii pobiera od strony, która wniosła o dokonanie czynności zaliczkę na pokrycie wydatków, przy czym od uiszczenia zaliczki uzależnia podjęcie czynności egzekucyjnych (art. 40 w związku z art. 39 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji).
Wydatkami poniesionymi w toku egzekucji są m.in.:
  • należności biegłych (wysokość uzależniona od czynności),
  • koszty ogłoszeń w pismach (wysokość uzależniona od czynności),
  • należności osób powołanych, na podstawie odrębnych przepisów, do udziału w czynnościach (wysokość uzależniona od czynności),
  • koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę (wysokość uzależniona od przesyłanej kwoty) lub przelewem bankowym (2,00 zł),
  • koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia np.
    • Zakład Ubezpieczeń Społecznych (39,09 zł);
    • Urząd Skarbowy (47,00 zł);
    • Wydział Geodezji Urzędu Miasta Katowice (10,00 zł);
    • Rejestr Zastawów (22,50 zł);
    • Wpis do księgi wieczystej (60,00 zł);
  • koszty doręczenia korespondencji (list 5,65 zł, zwrot +1,85 zł).

Opłaty egzekucyjne
Za prowadzenie egzekucji i inne czynności egzekucyjne wymienione w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji komornik pobiera opłaty egzekucyjne. Do najczęstszych należą:
Art. 49.
1. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

2. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 kpc komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą za koszty egzekucyjne odpowiedzialność ponosi dłużnik. Art. 770 kpc – dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji. Koszty ściąga się wraz z egzekwowanym roszczeniem. Koszty egzekucji ustala postanowieniem komornik, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.